Wat wil je later worden? “Actrice” was haar stellige antwoord. Zang, dans en toneel kleuren haar jeugd.

Door talentenjachten, koorscholing, workshops, eigen koor in Suriname en Masterclasses van Lils Mackintosh, ontwikkelde ze haar voorkeur voor het jazzidioom.

Monique zong jarenlang in diverse koren. Rond het Millennium wordt ze geraakt door  Dutch Combined Mass Choir o.l.v. Edith Casteleyn. Ze bezoekt veelvuldig jazzclubs om de jamsessie te proeven.

Begin 2004 emigreert ze met haar gezin naar Suriname, waar ze de enige blanke is in een culturele zanggroep die soko psalms vertolkt. Ze richt er met haar man Blackgospelkoor Friendship op naar de gelijknamige plantage. Op de vooravond van haar terugreis naar Nederland heeft ze haar jazz-debuut bij Rumours in hotel Krasnapolsky Paramaribo met de Bossa ”No more blues” (I’m going back home).

Terug in Nederland, gesetteld in Friesland, mist ze de muziek. Eind  2007 heeft ze een gastoptreden bij jazzorkest Leoville o.l.v. Jemke Visser en ze is sindsdien met veel plezier zangeres van Leoville.

In het voorjaar van 2009 besluit Monique een eigen combo op te richten waar ze hart en ziel in kwijt kan.
In het najaar van 2009 is ze omringd door ervaren musici met dezelfde passie voor Jazz, Latin en Blues:
JazzYpassion is geboren!  


Monique’s motto:

geen Jazz zonder passie,  

geen Blues zonder  verhaal,  

geen Latin zonder  warmte.